Avsnitt
-
Η μοναδική Ελληνίδα sportscaster, η Μαρίζα Γεωργίτση, μιλά στη LiFO για την επαγγελματική της πορεία, τη σχέση με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση και για τον κόσμο του τένις, τον οποίον γνωρίζει πολύ καλά.
Η Μαρίζα Γεωργίτση, καλεσμένη του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», μιλάει για τα παιδικά της χρόνια με τον πατέρα της Φαίδωνα Γεωργίτση που «δεν του άρεσαν τα media», την επιθυμία της να γίνει δημοσιογράφος και το σοκαριστικό ατύχημα στο Παρίσι που έφερε στη ζωή της το τένις. Πλέον, είναι η μοναδική γυναίκα sportscaster που ειδικεύεται στο τένις και ζει από κοντά τα μεγάλα τουρνουά του αθλήματος.
Πίσω από την πολυσχιδή προσωπικότητα της Μαρίζας Γεωργίτση, που ισορροπεί ανάμεσα στις καλλιτεχνικές ανησυχίες του ηθοποιού πατέρα της, που την έσπρωξαν σε δραματική σχολή, στην ομορφιά της Γαλλίδας μητέρας της, που υπήρξε μοντέλο της Chanel, και στην εμπλοκή της με το τένις ως αθλήτριας, προπονήτριας και τελικά, δημοσιογράφου, κρύβεται μάλλον μια συστολή, όπως δηλώνει εξάλλου και η ίδια. «Όλοι νόμιζαν ότι είμαι σνομπ, στην πραγματικότητα, όμως, εγώ απλώς ντρέπομαι πάρα πολύ». Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε σπικάζ μεγάλων αγώνων του Στέφανου Τσιτσιπά, της Μαρίας Σάκκαρη και του Νόβακ Τζόκοβιτς, ως εκ τούτου γνωρίζει άριστα τη διαδρομή του controversial μεγάλου Έλληνα τενίστα, για τον οποίο λέει ότι «ποτέ δεν είδε τον πατέρα του ως κάτι άλλο εκτός από προπονητή του», και της σκληρής «εργάτριας» του αθλήματος, Σάκκαρη, που έφτασε στο Νο3 της παγκόσμιας κατάταξης και μπορεί να παραμείνει για καιρό ψηλά. Για τη Μαρίζα, ο Στέφανος Τσιτσιπάς καταφέρνει να ισορροπεί μεταξύ της πίεση του αθλήματος και της προσπάθειάς του να «απογαλακτιστεί» από τον πατέρα του, όπως ανακοίνωσε και ο ίδιος, παραμένοντας, όπως λέει με γλυκό τρόπο, «ένα πάρα πολύ καλό παιδί».
-
Τώρα που μία ακόμα τοξική σεζόν στο ελληνικό μπάσκετ ολοκληρώθηκε και άλλη μία εντυπωσιακή χρονιά στο NBA έφτασε στο τέλος της, ο δημοσιογράφος Γιώργος Συρίγος μιλά για το άθλημα και για την αυστηρή στάση που κρατά ο ίδιος απέναντι σε οπαδούς και παράγοντες.
Σε ηλικία μόλις 7 ετών κλήθηκε να επιμεληθεί τη βιντεοσκόπηση των περιγραφών του πατέρα του Φίλιππου Συρίγου στο Eurobasket του 1983. Μεγαλωμένος σε αθλητικό περιβάλλον, έχοντας πατέρα τον δημοσιογράφο-κολοσσό του αθλητικού ρεπορτάζ και μητέρα κολυμβήτρια, ενώ είχε κι άλλες αγάπες (τη μουσική, τον κινηματογράφο) αλλά και την εφηβική του αβεβαιότητα, στράφηκε στη δημοσιογραφία «γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο, τελικά, που θα έκανα». Η απόπειρα δολοφονίας κατά του Φίλιππου Συρίγου με έξι μαχαιριές το 2004, «που δεν εξιχνιάστηκε ποτέ», όπως λέει, τα περιστατικά με βανδαλισμούς στο σπίτι τους, καταστροφές και υλικές ζημιές, οι απειλές και εναντίον του ίδιου όσο εντρυφούσε στη δημοσιογραφία, δεν τον έχουν πτοήσει. «Δεν με σοκάρει τίποτα, αλλά άλλαξα όταν πλέον είχα δυο παιδιά στο σπίτι, αισθάνθηκα την ευθύνη για εκείνα».
Συζητώντας μαζί του αισθάνεσαι γρήγορα ότι έχει ακέραια την «πετριά» του πατέρα του Φίλιππου να μη σηκώνει μύγα στο σπαθί του, αλλά το πρόσωπό του φωτίζεται όταν η κουβέντα, από το τοξικό ελληνικό περιβάλλον, μεταφέρεται στο NBA. «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι παγκόσμιο αθλητικό case study», λέει ενώ βλέπει το μέλλον του Greek Freak πιθανότατα στο Μαϊάμι, επειδή «του ταιριάζει η στρατιωτική πειθαρχία του Ράιλι», αλλά «ποτέ μη λες ποτέ, μπορεί να μείνει στους Μπακς».
Στην επόμενη μέρα του Παναθηναϊκού βλέπει πιθανότατα τον Ομπράντοβιτς. Όσον αφορά την επιλογή Σπανούλη να αναλάβει τον ανερχόμενο Άρη δεν θεωρεί «τίποτα εγγυημένο» – το challenge για τον Σπανούλη είναι να κάνει τη διαδρομή μέχρι τη μετάλλαξη του πρότζεκτ «σε επίπεδο Ευρωλίγκας».
-
Saknas det avsnitt?
-
Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» είναι ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης, ένας κριτικός κινηματογράφου που αγαπάει βαθιά το ποδόσφαιρο. Οι δυο τους συζητούν για ένα ακόμα Παγκόσμιο Κύπελλο χωρίς τη Squadra Azzurra αλλά και για την αξία των βραβείων Όσκαρ.
Ο Παναγιώτης Τιμογιαννάκης είναι γνωστός στο κοινό ως κριτικός κινηματογράφου. Στα «Ημερολόγια Κυριακής» του Γιώργου Λυκουρόπουλου αποκαλύπτει όμως μια λιγότερο γνωστή πλευρά του: τη διαχρονική αγάπη του για το ποδόσφαιρο.
Από τον τελικό του Μουντιάλ του 1970 μεταξύ Βραζιλίας και Ιταλίας, όταν πρωτοείδε τον Πελέ και μαγεύτηκε από το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό θέαμα, μέχρι τη λατρεία του για τη Ρόμα, τον Φραντσέσκο Τότι, τον Κριστιάν Βιέρι και φυσικά την Εθνική Ιταλίας, ο Τιμογιαννάκης εξηγεί πώς το ποδόσφαιρο έγινε η «δεύτερη μεγάλη αγάπη» της ζωής του.
Μιλά για την ιδιαίτερη γοητεία που ασκεί πάνω του το ιταλικό ποδόσφαιρο και ειδικά η αμυντική του φιλοσοφία, την οποία παρομοιάζει με καλοδουλεμένο κινηματογραφικό σενάριο γεμάτο σασπένς, στρατηγική και ανατροπές. Eκφράζει τη στενοχώρια του για τον αποκλεισμό της Ιταλίας από ένα τρίτο συνεχόμενο Μουντιάλ και αναζητά τις αιτίες της παρακμής μιας παραδοσιακής υπερδύναμης του αθλήματος.
Η κουβέντα περνά από τα γήπεδα στις κινηματογραφικές αίθουσες του Πειραιά, στα παιδικά του χρόνια, στην αγάπη του για τον ιταλικό πολιτισμό και την αισθητική, αλλά και στη μακρόχρονη ενασχόλησή του με τα Όσκαρ. Εξηγεί πώς οι επισκέψεις του στο Χόλιγουντ και η επαφή του με μέλη της Ακαδημίας τον βοήθησαν να κατανοήσει σε βάθος την τέχνη του κινηματογράφου.
Με αφορμή το βιβλίο του «Όσκαρ» από τις εκδόσεις Πεδίο, μιλά για τον τρόπο που δουλεύει η κριτική πίσω από τις βραβεύσεις, για τον Λάνθιμο, την Έμα Στόουν, τον Βιτόριο ντε Σίκα και για τις πολλές γέφυρες που ενώνουν τελικά το ποδόσφαιρο με τον κινηματογράφο.
-
Καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής» ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης, δημιουργός επιτυχημένων αθλητικών ντοκιμαντέρ, που μιλάει για τη σχέση του με τους αθλητές, για τον Γκάλη, τον Δομάζο, το «Last Dance» του Μάικλ Τζόρνταν και τα ντοκιμαντέρτου Netflix.
Έχει γυρίσει πάνω από 400 ντοκιμαντέρ, είναι παιδί της θρυλικής εκπομπής «Παρασκήνιο», για την οποία δηλώνει ότι είναι «η οικογένειά του» και «το διαμάντι του στέμματος της ΕΡΤ», στις 13 Ιουνίου παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ «Στα χρόνια του Λούκου» με θέμα τη δεκαετή θητεία του πρώην διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και τον Σεπτέμβριο θα βγει στις αίθουσες η μεγάλου μήκους ταινίατου, «Μάχη», με πρωταγωνίστρια την Μπέττυ Βακαλίδου.
Στα «Ημερολόγια Κυριακής» μιλά για τη σχέση του με τον αθλητισμό, που τον οδήγησε σε εξαντλητική έρευνα για τα πρόσωπα του χώρου, σε αμέτρητες συνεντεύξεις και γυρίσματα με αθλητές, προπονητές, ολόκληρες ομάδες και γενιές συλλόγων, και στη δημιουργία τεσσάρων μεγάλων εκπομπών που έχουν προβληθεί στον ΣΚΑΪ και στην ΕΡΤ: «Για πάντα πρωταθλητές», «Ο πυρετός του Μουντιάλ», «Τα χρόνια της αθωότητας» και «Μνήμες γηπέδων». Παραδέχεται ότι «στην Ελλάδα το είδος του αθλητικού ντοκιμαντέρ είναι σχεδόν άγνωστο» και δηλώνει θαυμαστής της αμερικανικής και αγγλικής σχολής, αποθεώνοντας την κουλτούρα που οδήγησε στα ντοκιμαντέρ για τα σπορ που γυρίζει το Netflix.
-
Ο συντάκτης της LiFO, καλεσμένος στα «Ημερολόγια Κυριακής», αφήνει για λίγο τα κοφτερά του κείμενα για τη ζωή μας στην πόλη και μιλάει για το ποδόσφαιρο, την αγαπημένη του ΑΕΚ, το Μουντιάλ που πλησιάζει, τον Θωμά Μαύροκαι τον Μαραντόνα.
Πώς είναι να βλέπεις μπάλα από παιδί δηλώνοντας οπαδός της ΑΕΚ, να θυμάσαι τα χρόνια σου στα γήπεδα, αλλά να πανηγυρίζεις για το πρωτάθλημα γράφοντας για τοσουρεάλ της φετινής φιέστας;
Ο Δημήτρης Πολιτάκης, πρώτος καλεσμένος του Γιώργου Λυκουρόπουλου στα «Ημερολόγια Κυριακής», απαντάει στο ερώτημα «γιατί είναι κανείς ΑΕΚ» και συζητάει μαζί του για τις αφορμές που έχει ένας δημοσιογράφος να γράψει για ποδόσφαιρο χωρίς να είναι αθλητικός συντάκτης. Μιλάει, επίσης, για το ίδιο το σπορ: τον Ρονάλντο, τον Μαύρο, τον Σαραβάκο, αλλά και για το φετινό, πολιτικά «δύσκολο», Μουντιάλ, ισορροπώντας μεταξύ δύο ιδιοτήτων: του δημοσιογράφου και του οπαδού.
